Зајди, зајди јасно сонце,
зајди, помрачи се
и ти јасна ле месечино,
зајди, удави се

Мајка на Марика думаше,
Марике, ќерко, Марике,
земи го ќерко Ѓорѓија,
Ѓорѓија први бекрија.

По тебе кај што газиш мојот поглед бакнува,
мојто срце стапки ти одбројува,
гори надеж ден да дојде,
твојот чекор кон мене да појде.

По тебе...

Šta sam to stvorio?
Za šta se borio?
Da njemu bolja vratiš se,
on je to čekao ni hvala nije rekao.
Šta sam to stvorio?
Za šta se borio?
Za poljubac i laku noć
i da pamtim bez sna tu našu zadnju noć

Рани на усните,
но не се од мене,
а срце по тебе
во гради ме гребе,
ќе издржам.
Солзи во очите,
со друг во ноќите,
а мене ме лажеш
и што и да кажеш
ќе преболам.

Усни да ти бакнувам,
нежно да те прегрнам,
да ти признам, љубена,
дека си ми се`.
Срце не се лекува,
ќе те сакам довека,
ниедно сеќавање немам без тебе.

Срцата полни, а утрото ѕвони
со љубовен звук, еден за друг
и како празник секој почнуваше ден,
бакнежи, прегратки, очи насмеани.
Помниш ли се` што имавме?
Премногу среќа за да ни потрае.

Не можам од тебе да оздравам,
сета љубов дур сум жив
на тебе ја потрошив.
Светот мој минус тебе во него,
она што ќе остане, малку е.